KARASU’DA BEYAZ BİR GÜN - Recep ÖZDEMİR

      Bu Salı, sabahleyin penceremden dışarı baktığımda, adeta çok usta bir ressamın tuvalinden fışkırmış, gerçek üstü bir eserle karşılaştım. Tertemiz devasa bir beyazlık, ötede, beride yiyecek bulmak ümidiyle yere inmiş kuşlar.

      Birden gözümün önünde, geçmiş canlanmaya başladı. Yakın zamandaki aynı nitelikli görüntüler, gözlerimin önünden film şeridi gibi geçti. Görüntülerden en yakını, bundan iki yıl önceye aitti.  

       Kar yağışını ilk kez gören, bir çocuğun gıpta ve hayret duygusuyla kahvaltı masasına oturdum. Masamdaki yiyeceklerin hepsine sanki dışarıdaki temizlik, duruluk sinmişti. Her lokmada, karın üstünde gezerken aldığım hazzı alıyordum.

       Bu coşku ve haz dolu duyguyla kahvaltı masasından kalktığımda, kahvaltıyı fazla kaçırdığımı, bu durumun da üzerimde rahatsızlık yarattığını anladım.

      Çocukluğumdan beri kar altında gezmekten haz alırım. Aklıma birden bu pazarı kendime ayırmak geldi. İçimden bugün Karasu’yu köşe bucak arşınlayayım diye geçirdim. Zaten yediklerimi de ancak bu şekilde hazmedebilirdim.

       Bu düşünceyle üzerimi iyice giyindikten sonra, evin kapısına yöneldim. Hanımın hiç olmazsa eline şemsiye al sözüne duyarsız kalarak merdivenlerden indim.

       Rotamı önce Kuzuluk Mahallesinde kurulu, bakacak noktasına çevirdim. Gidişli gelişli, en işlek caddemizi arşınlamaya başladım. Cadde boyu, ucu olmayan bir halı gibi serili beyazlık üzerinde, adımlarımın çıkardığı ses, kulağıma en güzel müziğin  notalarından daha güzel geliyordu.

       Cadde kenarları ve orta refüj, yöremizin en nadide bitkileriyle dolu olduğundan ve özellikle defne ağaçlarının sık yaprakları, yağan karı tuttuğundan cadde kenarları ve orta refüj, sanki kardanadamlar sıralanmış, gelip geçene selem veriyormuş gibi görüntü sergiliyordu.

       Bu cennet mekan görüntüler eşliğinde bakacaktaki salona ulaştım. Rüzgarında etkisiyle üşümüş olmalıyım ki,  kapıyı açtığımda içeriden gelen sıcak hava beni kendine doğru çekti.

       Bakacak; Kuzuluğun Karasu’ya hakim noktasına kurulu, önünde ise en yüksekte büyük Türk bayrağı asılı, Türk bayrağının etrafında ise tarihte kurulmuş, Türk devletlerinin bayraklarının sıralandığı açık ve kapalı düğün salonu, toplantı salonu, lokanta ve kafeteryası olan bir noktadır.

       İçeride çayımı yudumlarken, bayrakların rüzgarda dalgalanırken çıkardığı ses, içimde kahramanlık duygularının depreşmesine sebep oldu. Bu duygularla yukarıdan beyaz örtüyle örtülü Karasu’yu seyretmenin ayrı bir haz verdiğinin farkına vardım.  

       Yaklaşık 1.5-2 saat çay eşliğinde kah günlük gazetelere göz gezdirerek, kah etrafı temaşa ederek bekledim.

       Daha sonra tekrar şehir merkezine yöneldim. Biran şehir parkında turlayıp, kanal etrafındaki yürüyüş yollarını arşınlamakla, İhsaniye’deki köprü ile Tuzla Köprüsü arasındaki yürüyüş yollarını arşınlama arasında tereddüt yaşadım.

       Ancak şehir parkı ve parkın bir ucundan geçen kanal, kanalın dupduru, berrak suları ve bu su içerisindeki özgürce yüzen balıkların pırıldamalarını seyretme düşüncesi üstün geldi. Bu düşünceyle şehir parkına yöneldim. Parktaki otantik bitki örtüsü, bu örtünün üzerindeki kar yığıntıları seyre değerdi.

        Etrafta bağırıp çağrışarak kartopu oynayan çocuklarda olmasa, kendimi devasa güzellik karşısında kaybedeceğim. Kendimi bir anda Plato’nun, mükemmellikler diyarı diye adlandırdığı İdealar aleminde sandım.  

        Kanal üzerine kurulu kemerli yapısından dolayı tarihi bir esermiş gibi görünen köprüye yöneldim. Ayaklarım sanki irade dışı hareket ediyordu. Kanalın etrafında kurulu çay bahçesinin masa ve sandalyeleri üzerlerindeki karın etkisiyle sanki başka bir dünyaya ait eşya görüntüsü vermekteydim.  Garsonun kapıyı açarak buyurun hocam diye hitap etmesi beni kendime getirdi.